Wat maakt mij dan zo speciaal?

2017-07-21

leven met endo

    • speciaal
    • libelle
    • omgeving
Steun komt soms uit onverwachte hoek, soms uit een onuitgesproken hoek en soms uit een hoek waar je het bestaan van wist maar niet realiseerde dat die zoveel belang had.
Soms ben je als patiënt zoveel met jezelf en je pijn bezig dat je niet merkt hoeveel je omgeving wel voor je doet.
Zo heb ik mijn moeder die zonder vragen mijn huishouden komt doen, mijn oudste zoon (16) die boodschappen overneemt en de tuin onder handen neemt en mijn kleinste zoon (10) die mij op tijd en stond een massage geeft en waarlijk al zelfstandig kan koken. Mijn grootste steun is mijn man, die ondanks alle miserie, mij toch in alles blijft steunen en al mijn grillen verdraagt. Dit zijn de mensen waarvan je verwàcht dat ze er voor je zijn.
 
Je moet weten dat je als chronisch zieke, nogal gauw je sociale kring rond je ziet slinken. Soms denk ik dat ik meer met lotgenoten en dokters aan de praat ben dan met mijn vrienden.
Als vrijgevochten vrouw is het zeer moeilijk om zoveel uit handen te geven, zoveel op sociaal vlak te moeten missen en te merken dat ook het sociale isolement een rol speelt in het leven van je gezin en omgeving. Velen zeggen immers “Je moet maar een belletje geven mocht er iets zijn.” En ja, natuurlijk ga ik daar gretig op in – niet dus. Want hoeveel mensen vragen je niet “En, hoe is het met je?”, en terwijl je antwoordt krijg je al het gevoel dat het ze eigenlijk niet écht interesseert. Dus leer je op den duur antwoorden :”Zoals verwacht.” Zo maken ze er van wat ze willen.
Reizen zit er niet meer in, al wil mijn man, als duiker, wel de onderwaterwereld overal ter wereld gaan verkennen. Mijn kinderen vinden steevast hun vakantie in eigen tuin en eigenlijk klagen ze daar niet over, dankzij super buren en een tante met nichtje (die twee huizen van ons wonen) waar ze af en toe eens mee op uitstap mogen.
Mijn ouders kunnen en willen reizen maar doen het niet zodat ze altijd hier in mijn gezin moeten kunnen inspringen indien ik maar weer eens opgenomen moet worden. De weinige vrienden die ik nog heb, besparen mij hun mooie reisverhalen om te vermijden dat ik niet weer maar eens met mijn neus op de feiten gedrukt wordt. En al ontzien zij dit allemaal in stilte en met ontegensprekelijk de nodige liefde, toch weegt de last van het niet doen/ondernemen, ontzettend zwaar op de schouders van de zieke. Zonder de zieke zouden zij immers een voller, rijker leven hebben en dat doet pijn.
 
En dan komt mijn verhaal in de Libelle en geeft mijn (veel jongere) vriendin er onverwacht een schriftelijk antwoord op dat gepubliceerd wordt. Het doet wat met een mens, dat kan ik je verzekeren. Vele mensen zeggen dat ze mij bewonderen, dat ze in mij een voorbeeld zien of dat ze niet kunnen indenken wat ik allemaal mee moet maken. En ik kan het begrijpen, ik lijk ook een sterke vrouw en ik laat het allemaal wel uitschijnen dat het iets is waar ik mee moet leven maar het is iedere dag opnieuw een strijd. En zo lopen er dus véél vrouwen rond op deze aardbol, als we de cijfers volgen maar liefst 1 op 10!

 

Wat maakt mij dan zo bijzonder?
 
Wel, daar kan ik nu met zekerheid antwoord op geven : Wat mij speciaal maakt is mijn gezin, mijn familie en zeker niet te vergeten, die vriendin die al ruim 10 jaar in mijn hart zit!

Groetjes Elke

Schrijf je in voor onze

nieuwsbrief